IJspret
Afgelopen week konden we na lange tijd weer eens heerlijk schaatsen. Het ijs was overal, behalve in Friesland, dik genoeg om de mooiste tochten te maken. Terwijl ik de Bannetocht reed, moest ik denken aan een traumatische ervaring uit mijn kindertijd. Een vriendje en ik waren onderweg naar gymles en moesten langs een slootje, waar een besneeuwde ijsvloer ons uitdagend opriep om zijn draagbaarheid te testen.
Mijn vriendje durfde niet en ik vond hem een bange schijterd. Hij riep dat ik dat ook was en toen was er geen weg meer terug. Vol bravoure legde ik mijn gymtas in de sneeuw, haalde een paar keer diep adem, negeerde de stem die mij opriep deze dwaasheid aan mij voorbij te laten gaan en stapte het ijs op. Voordat ik het wist, keek ik de eendjes recht in de ogen. Tot mijn nek stond ik in het ijskoude water. Mijn vriendje rende van schrik weg en was pas na heel veel gillen van mijn kant bereid om terug te keren. Met veel moeite heeft hij mij uiteindelijk aan mijn gymtas uit het water getrokken.
Drijfnat stond ik daar in de sneeuw. Wat nu? Naar huis durfde ik niet. Mijn ouders hadden mij ten strengste verboden om over één nacht ijs te gaan. Toch maar naar de gymles dan? Het leek mij de enige juiste keuze. In mijn kinderlijke onschuld was ik er ook van overtuigd dat mijn kleren in een uurtje gym wel zouden drogen. Mijn ouders hoefden niets van mijn door-het-ijszakkerij te merken. Of dit werkelijk zo was, ben ik nooit achter gekomen. Mijn zusje, die de les voor mij turnde, verraadde mij. Halverwege de gymles werd ik door mijn ouders van de rekstok geplukt. Mijn moeder heb ik nog nooit zo boos en verdrietig tegelijk gezien. In haar hand hield ze mijn natte kleding vast als bewijs van mijn ongehoorzaamheid.
Bij het naar huis gaan, keek ik voor de zekerheid nog even de kleedkamer in en zag een grote plas water liggen onder de plek waar net daarvoor nog mijn drijfnatte kleren hingen. Mijn ouders waren net te vroeg gekomen. Ik wist het zeker! Nog even en ik was droog naar huis gegaan…
Ds. Frits Jongboom is predikant in de Kerk van de Nazarener in Purmerend. Reageren kan via: frits@jongboom.nl of www.jongboom.nl.
Mijn vriendje durfde niet en ik vond hem een bange schijterd. Hij riep dat ik dat ook was en toen was er geen weg meer terug. Vol bravoure legde ik mijn gymtas in de sneeuw, haalde een paar keer diep adem, negeerde de stem die mij opriep deze dwaasheid aan mij voorbij te laten gaan en stapte het ijs op. Voordat ik het wist, keek ik de eendjes recht in de ogen. Tot mijn nek stond ik in het ijskoude water. Mijn vriendje rende van schrik weg en was pas na heel veel gillen van mijn kant bereid om terug te keren. Met veel moeite heeft hij mij uiteindelijk aan mijn gymtas uit het water getrokken.
Drijfnat stond ik daar in de sneeuw. Wat nu? Naar huis durfde ik niet. Mijn ouders hadden mij ten strengste verboden om over één nacht ijs te gaan. Toch maar naar de gymles dan? Het leek mij de enige juiste keuze. In mijn kinderlijke onschuld was ik er ook van overtuigd dat mijn kleren in een uurtje gym wel zouden drogen. Mijn ouders hoefden niets van mijn door-het-ijszakkerij te merken. Of dit werkelijk zo was, ben ik nooit achter gekomen. Mijn zusje, die de les voor mij turnde, verraadde mij. Halverwege de gymles werd ik door mijn ouders van de rekstok geplukt. Mijn moeder heb ik nog nooit zo boos en verdrietig tegelijk gezien. In haar hand hield ze mijn natte kleding vast als bewijs van mijn ongehoorzaamheid.
Bij het naar huis gaan, keek ik voor de zekerheid nog even de kleedkamer in en zag een grote plas water liggen onder de plek waar net daarvoor nog mijn drijfnatte kleren hingen. Mijn ouders waren net te vroeg gekomen. Ik wist het zeker! Nog even en ik was droog naar huis gegaan…
Ds. Frits Jongboom is predikant in de Kerk van de Nazarener in Purmerend. Reageren kan via: frits@jongboom.nl of www.jongboom.nl.
Artikel geplaatst op: 18 Februari 2012 - 11:26
Er zijn nog geen reacties