Het is kerstochtend. Een dun laagje sneeuw heeft de omgeving wit gekleurd. Alles lijkt klaargemaakt voor een vredige kerst. Hoewel, binnen in het huis van de familie Pieters gaat het er een stuk minder vredig aan toe.

‘Opschieten, Evert doe je schoenen nou aan! Toe nou, we komen te laat voor de dienst!’ ‘Mama,’ kraait Annabel, ‘Papa ook mee?’
‘Nee,’ bromt mama zonder op te kijken. Papa brengt ons alleen.’
Terwijl mama de schoenveters van Annabel strikt, moet ze terugdenken aan het gesprek dat ze gisteravond met papa had. ‘Ik geloof niet in een God die een kindje werd in een kribbe’, had papa gezegd. ‘Allemaal onzin en kinderachtig gepraat. Beetje aardig doen voor elkaar alleen omdat het kerst is. Deze jongen gaat lekker het park om de stilte op te zoeken.’
Terwijl Evert en Annabel vechten om een zo goed mogelijk plekje in de auto, fluit papa tussen zijn tanden door ‘Vrede op aarde’. Het komt hem op een vernietigende blik van Evert te staan.
Als papa iedereen heeft afgezet bij de kerkt, rijdt hij door naar het recreatiegebied. Hij heeft anderhalf uur de tijd om heerlijk te wandelen. Dat geeft hem een vrediger gevoel dan met z’n allen in een te volle kerk kerstliedjes zingen. Terwijl hij over de paden slentert, hoort hij plotseling een ijzingwekkend kreet. ‘Kaaa!!! Kaaa!!!’ Wat zou dat zijn? Kijk, daar hoort hij het weer. ‘Kaaa!!! Kaaa!!!’ Nieuwsgierig loopt papa in de richting van het geluid. Dan staat hij voor een meertje. In het midden van het meertje zit een zwaan half verhongerd in het ijs vastgevroren. Klagelijk roept het arme beest opnieuw: ‘Kaaa!!! Kaaa!!!’ Zonder er bij na te denken doet papa een stap op het ijs. En nog één en nog één, steeds dichter naar de zwaan toe.
‘Kaaa!!! Kaaa!!!,’ roept de zwaan. Kraaak!!! Kraak!!! doet het ijs. Dan, als papa bijna bij de zwaan is, strekt de zwaan plotseling zijn nek. Hij zwaait met zijn vleugels en zijn snavel hapt naar papa’s hand. Van schrik springt papa achteruit. Met een luide krak, zakt hij door het ijs. ‘Kaaa!!! Kaaa!!!,’ roept opnieuw de zwaan.
Papa die tot zijn knieën in het koude water staat, doet nog een paar pogingen om de zwaan te bevrijden. Het dier blijft echter gevaarlijk met zijn vleugels slaan en met zijn snavel happen.
‘Ik zou willen dat ik een zwaan was,’ zucht papa, ‘dan kon ik hem vertellen, dat ik hem wil helpen. Dat ik hem wil bevrijden. Dat ik hem te eten wil geven. Dat ik zelfs voor hem door het ijs ben gezakt.’ Dan plots, heel wonderlijk, is het of papa die woorden van mama weer hoort die ze gisteren sprak om hem te overreden mee naar de kerk te gaan.
‘Kaaa!!!! Kaaa!!!,’ roept de zwaan,’Kaaa, kaaa, kaaa, kaaa.’ De klaagzang van de zwaan wordt steeds zachter. Dan klink op die kerstmorgen nog één keer een zacht en klagelijke schreeuw. Minutenlang zit papa daarna met de dode zwaan in zijn armen op het ijs. Daarna staat hij op. Hij moest opschieten, voordat hij te laat is.
Nadat de dominee in de kerk de zegen uitspreekt, zet het orgel het voorspel in van het ‘Ere zij God’. Terwijl de gemeente de bekende woorden eerbiedig inzet, hoort mama plotseling een bekende stem. ‘Maar dat kan toch niet… dat is onmogelijk…’ Als mama zich omdraait valt haar mond open van verbazing, daar helemaal achter in de kerk staat haar eigen halfnatte man! Uit volle borst zingt hij: ‘Ere zij God in de hoge en vrede op aarde in mensen een welbehagen.’
Dit verhaal is geschreven naar een bekende illustratie. Ds. Frits Jongboom is predikant in de Kerk van de Nazarener in Purmerend. Reageren kan via: frits@jongboom.nl of www.jongboom.nl.

Gerelateerd

Artikelen

F V Baasje gezocht voo... F V Fietsen in voetgan... F V Voormalig Prisma w... F V Kampioenen

Delen